De houding van jongeren ten opzichte van politiek is veranderd. Ze brengen minder tijd door om nieuws te vergaren dan hun ouders, hierdoor is hun begrip van politiek beperkt (Mindish). Dit betekent niet dat ze niet in politiek geïnteresseerd zijn, het uit zich alleen op andere manieren. Ze sluiten zich minder vaak aan bij politieke partijen en steeds vaker bij single issue bewegingen en netwerken, wat Castells ‘genetwerkt individualisme’ noemt.

Politieke betrokkenheid is in het stuk meer dan betrokkenheid bij besluitvorming in lokale, nationale of internationale politiek. Gebruiken we de definitie van Wikipedia, dan is politiek de "(per definitie onvolmaakte) wijze waarop in een samenleving de belangentegenstellingen van groepen en individuen tot hun recht komen - meestal op basis van onderhandelingen - op de verschillende bestuurlijke en maatschappelijke niveaus." Het richt zich dus niet alleen op bestuurders, maar gaat eerder richting maatschappelijke betrokkenheid. Er zijn vier groepen met elk hun eigen niveau van participatie te onderscheiden (Della Porta & Mosca 2005): De traditionelen (betrokken in traditionele politieke partijen en vakbonden), de transformers (betrokken bij netwerken rondom specifieke issues zoals bijvoorbeeld milieu of bepaalde mensenrechtenkwesties), de zeer betrokkenen (betrokken bij zowel de traditionele als de nieuwe vormen) en de weinig betrokkenen in beide vormen van politiek.

Deze niveaus blijven, ook met de komst van nieuwe mogelijkheden online grotendeels op zichzelf staan, het aanbod van innovatieve manieren van communiceren zorgt er niet voor dat iedereen ze ook gebruikt, of dat de overgang tussen verschillende niveaus verkleind wordt. Het web versterkt de netwerken wel. Degenen die zeer offline betrokken zijn, zijn dit ook online. Betrokken zijn in traditionele offline politiek, betekent ook vaak traditioneel online betrokken zijn, (dat wil zeggen, gericht zijn op websites van politieke partijen online). Degenen die weinig betrokken zijn bij offline politiek zijn dit ook vaak bij online politiek. De zogenaamde transformers bezoeken online platforms en politieke bewegingen die meestal niet aan partijen verbonden zijn.

Het web versterkt offline netwerken, maar is dus niet de motor achter veranderend gedrag. Het inzetten van het web om grote groepen politiek actief te maken zal volgens de schrijvers niet lukken. De bundeling van informatie is voor politiek geïnteresseerden en politici een schat aan informatie. Het biedt dus meer mogelijkheden voor politici en partijsamenstellers om in te spelen op de behoeften van jongeren. Maar wordt hiernaar in de praktijk gekeken? Sluit de manier van partij-denken nog wel aan bij de one issue bewegingen van de nieuwe innovatieve generatie? Sommige partijen weten heel goed hoe ze met de moeilijk te vangen single issue doelgroep moeten omgaan. Neem GroenLinks, dat zich steeds meer richt op privacy en D66 dat zich vanuit Brussel actief bemoeit met copyright issues als ACTA, en debatten hierover live streamt.

Campagnetijd breekt langzaam aan, de strijd om de stemmen is begonnen. Nu maar hopen dat er door politici verder gekeken wordt dan naar partijprogramma’s, ik ben benieuwd!